The Curse of the Jade Scorpion begint met het nodige verbale vuurwerk en enkele grappen die alleen Woody Allen kan bedenken. Het is de duurste film uit zijn grote oeuvre. Over de kwaliteit lopen de meningen uiteen.

Woody himself is CW Briggs, een eigenzinnige detective in dienst van een verzekeringsmaatschappij. Het bedrijf loopt niet best, dus heeft de leiding iemand aangetrokken om de boel te reorganiseren. De trouble shooter luistert naar de naam Betty Ann Fitzgerard, en is een jonge en aantrekkelijke vrouw, die echter even eigenzinnig is als Briggs. Het was haat op het eerste gezicht tussen die twee. Om de problemen eens uit te spreken, nodigt Briggs haar uit voor een borrel. Daarbij kiest hij voor het meest rokerige café van de stad om haar een plezier te doen: in een rokerige ruimte hoeft een vrouw immers niet zo veel make-up op haar gezicht te smeren. Dat is nu zo’n grap die volgens mij alleen Woody Allen kan bedenken.

Er zitten wel meer goede grappen in The Curse of the Jade Scorpion, maar nadat beide ruziemakers door een illusionist zijn gehypnotiseerd, maakt de film een rare wending. De illusionist, een crimineel brein, gebruikt zijn hypnosetechnieken ook na de voorstelling, en wel om Briggs en Fitzgerald in zijn misdadige praktijken te betrekken. Een tweede verhaallijn gaat over het ongelukkige liefdesleven van Fitzgerald: ze is de maîtresse van de bedrijfsleider Magruder, die haar aan het lijntje houdt met loze beloften. Beide verhalen raken telkens in de knoop omdat Briggs en Fitzgerald tijdens de hypnose-act ook een verliefd stelletje waren, wat hun haat doet omslaan in liefde telkens wanneer ze door de illusionist worden ingeschakeld …

Slecht wordt The Curse of the Jade Scorpion nooit, maar na de wending verliest de film toch veel van zijn veren. Woody zelf weet veel problemen aan de casting: Helen Hunt en Dan Ackroyd zijn prima acteurs, maar voldoen niet echt in hun rol (Hunt is wèl uitstekend in het eerste halfuur, als het kreng dat Woody het leven zuur maakt). Woody is zelf ook niet compleet geloofwaardig: hij is goed als kluns en gezworen vijand van Hunt, maar misplaatst als haar minnaar. Hij is nu eenmaal de beste dialoogschrijver van Hollywood en een van de beste komieken van de laatste decennia, maar geen Cary Grant.

Toen de maestro tot de slotsom kwam dat een aantal acteurs verkeerd waren gecast en hij daarom opnieuw wilde beginnen, was het budget reeds grotendeels opgesoupeerd. De film was al de duurste uit zijn grote oeuvre. Er zat dus niets op dan het beste te maken van het reeds bestaande materiaal. Het beste is in dit geval niet groots. The Curse of the Jade Scorpon haalt nipt een voldoende.