De Italiaanse titel betekent ‘Vanuit de Ardennen naar de Hel’, dus ik dacht dat de film zich zou afspelen in België en Nederland. Maar niks daarvan, van de Ardennen is geen spoor te bekennen, de film speelt zich af in Nederland, en Nederland alleen. Het is niet de enige verbazing die mij te beurt viel. Zoals de meeste Italiaanse oorlogsfilms, handelt The Dirty Heroes over een gewaagde actie achter de vijandige linies in volle oorlogstijd. Geloofwaardigheid is niet het sterkste punt van ‘macaroni combat’, maar in het geval van The Dirty Heroes zijn de onwaarschijnlijkheden vaak te gek om los te lopen.

Het begint al met de openingsscène: twee Amerikaanse soldaten, in het dagelijkse leven inbrekers, ontsnappen uit een krijgsgevangenkamp nabij Amsterdam. Hierbij krijgen ze hulp van een vriend, een Amerikaan van Duitse afkomst, die zich onder valse voorwendsels had aangesloten bij de Wehrmacht en toevallig was aangesteld als bewaker. Het drietal sluit zich aan bij een groep Nederlandse verzetsstrijders, die van plan zijn om het Duitse Hoofdkwartier binnen te dringen en de diamanten terug te stelen, die de Duitsers in Nederland hebben buitgemaakt. Om de aandacht van de Duitsers af te leiden, tracht weer een andere vriend, piloot in het Amerikaanse leger, de legerleiding te verleiden tot een luchtaanval op de Duitse linies. Zijn commandant is een beetje jaloers op Montgomery, die in Afrika met de eer is gaan strijken, en doet het dus nog ook!

Alsof dat nog niet genoeg is, is er ook nog een tweede verhaallijn, over het stelen van papieren uit het Duitse Hoofdkwartier. Daarvoor krijgt de groep hulp van een charmante joodse vrouw die (geloof het of niet) onder een valse naam is getrouwd met de commandant van de Duitse troepen in Nederland! Enfin, The Dirty Heroes is zo ongeveer het vreemdste oorlogsallegaartje dat ik ooit gezien heb. Op een onhandige manier is er ook nog een liefdesverhaaltje door de gebeurtenissen geweven. De Amerikaanse meesterdief Sesame (Open U!) wordt verliefd op de joodse vrouw. Haar echtgenoot, de commandant van de Duitse troepen, was eigenlijk geen slechte man (hij wist al die tijd dat zijn vrouw joods was!) en sterft dus een heldhaftige dood, zodat de twee nog lang en gelukkig kunnen leven.

De actiescènes zijn nogal wisselend. De inbraak in het Duitse hoofdkwartier is bekwaam geënsceneerd, maar er is ook een langgerekte belegeringsscène, met de groep verschanst in een bunker, die er nogal chaotisch uitziet. De casting is uiterst bizar. Frederick Stafford, die de Amerikaanse meesterdief speelt, is een Oostenrijkse Tsjech met een Australisch paspoort, de Amerikaanse Duitser wordt gespeeld door de Fransman Michel Constantin, en als leider van het Nederlandse verzet treffen we niemand minder aan dan de Italiaan Adolfo Celi, ooit een charmante Bond-schurk in Thunderball. Ook Daniela Bianchi, Curd Jürgens en Anthony Dawson hebben een Bond-verleden, en de regisseur zou in hetzelfde jaar nog een Bond-parodie getiteld OK Connery draaien, met de broer van Sean Connery in de hoofdrol.

De meeste acteurs vertolken hun bizarre rollen met een zekere waardigheid, behalve John Ireland (als de piloot) en Anthony Dawson (als de commandant die jaloers is op Monty), die er werkelijk een potje van maken. Hun scènes zijn haast ridicuul en lijken uit een compleet andere film te zijn geplukt. Ook de twee belangrijkste verhaallijnen lijken niet goed te passen. The Dirty Heroes dateert uit hetzelfde jaar als het befaamde The Dirty Dozen van Robert Aldrich, namelijk 1967, en het zou me niet verwonderen als het scenario op het allerlaatste moment werd aangepast om deze film meer op die van Aldrich te doen lijken. Voor dergelijke ingrepen draaiden de Italianen hun hand niet om. Er wordt volop gebruik gemaakt van de Nederlandse locaties, maar wel dusdanig dan er vrijwel voortdurend molens te zien zijn op de achtergrond. Er is ook nog een scène – die niet wordt verklaard – met een ondergelopen polder. Wat is daar aan de hand? Ach ja, je bent in Holland, en dat staat voortdurend half onder water, nietwaar?