Terug naar de kust is de verfilming van de gelijknamige roman van Saskia Noort. Het is de eerste bioscoopfilm van de vrouwelijke regisseur Will Koopman, die echter ruimschoots ervaring had opgedaan met TV-series als Baantjer, Bureau Kruislaan en Gooische Vrouwen (waarin ook hoofdrolspeelster Linda de Mol te zien was). Deze achtergrond is vaak goed merkbaar: de regie van Koopman is routineus, maar zelden inventief. Terug naar de Kust oogt en voelt dan ook vaak als een televisiefilm.

Maria, een redelijk succesvolle zangeres en moeder van twee kinderen, raakt in verwachting maar wil de vrucht weg laten halen, omdat haar verhouding met de alcoholische vader van het ongeboren kind op springen staat. Na de ingreep ontvangt Maria dreigbrieven terwijl ze ook nog wordt gestalkt door een opdringerige fan. Op aanraden van een vriendelijke rechercheur nemen Maria en haar twee kinderen hun intrek bij Maria’s oudere zus Ans, die nog steeds woont in het huis waar de twee zussen zijn geboren, een huis in de duinen in Bergen aan Zee. Het ouderlijk huis brengt echter bij Maria herinneringen naar boven aan enkele aangstaanjagende gebeurtenissen uit haar vroege jeugd. Een geraadpleegde psychiater vreest dat Maria last heeft van waandenkbeelden en zelf verantwoordelijk is voor alle bedreigingen. Maria begrijpt dat er iemand is die tracht haar tot waanzin te drijven, en ze denkt ook te weten wie dat is …

De sfeer in Terug naar de Kust zit wel snor. Een eenzaam huis in de duinen. Klappende deuren, gierende wind, krijsende meeuwen, enge gebeurtenissen … Het zwakke punt is het nogal doorzichtige verhaal, vol Hitchcock-achtige toestanden. Ik had het boek van Saskia Noort niet gelezen, maar wist al na zo’n minuut of twintig hoe de vork aan de steel zat. Zoals gewoonlijk in whodunits wordt er erg opzichtig met verdachtmakingen gestrooid, die voornamelijk een averechts effect sorteren. Echt spannend wordt het daardoor pas aan het slot, wanneer de kaarten op tafel liggen, en er niet meer geheimzinnig hoeft te worden gedaan. Het acteerwerk is behoorlijk, maar ook hier laat de structuur van de film zich gelden. Linda de Mol voldoet redelijk, maar een uitstekende actrice als Ariane Schluter mag pas tijdens het onstuimige slot tonen waartoe ze in staat is. En ja, tijdens dat slot, wanneer er echt acteervuurwerk wordt verwacht, komen de tekortkomingen van De Mol aan het licht. Pierre Bokma lijkt zich aardig te vermaken als de wat lakonieke rechercheur, maar zijn rolletje is te onbenullig om er iets bijzonders van te maken. Het is mij een raadsel waarom de uitstekende Belgische acteur Koen de Bouw werd gecontracteerd voor een bijrolletje dat door iedere willekeurige beginneling had kunnen worden gespeeld. Commerciële overwegingen? Daan Schuurmans is dan weer hoogst vermakelijk als De Mols enigszins verlopen, alcoholische vriend.

Terug naar de Kust is best aardig, maar sommige aanbevelingen als ‘bloedstollend’ en ‘razend spannend’ zijn ruimschoots overdreven. Het is een gelikt filmpje, routineus gemaakt, bekwaam geacteerd, netjes afgewerkt. Zo bekeken, zo vergeten. Een zesje, zeiden wij vroeger. De meester was niet enthousiast, maar je ging er mee over, en vader en moeder waren tevreden.