Alien: Resurrection borduurt voort op een idee uit Alien 3, waarin Ripley zich opofferde voor de mensheid omdat zij was bevrucht door een alien en de embryo van een alienkoningin in zich droeg. 200 jaar later (ze kijken in de reeks niet op een jaartje meer of minder) wordt zij gekloond in een illegaal ruimtelaboratorium genaamd Auriga, maar het gaat de wetenschappers eigenlijk niet om Ripley zelf, maar om de embryo. Men wil een gemuteerde aliensoort scheppen, met het oog op biologische oorlogsvoering. Voor het experiment heeft men menselijke ‘proefdieren’ nodig, die worden geleverd door een bende ruimtepiraten. Al snel lopen de zaken faliekant mis: de gekloonde Ripley blijkt besmet met alien-DNA, en de gemuteerde aliens met menselijk DNA, waardoor beiden over uitzonderlijke krachten blijken te beschikken. De aliens breken uit, en dus moeten Ripley en de piraten vechten voor hun leven …

Ook het vierde deel van de reeks was een erg lastige bevalling. Het oorspronkelijke script draaide rond een kloon van het meisje Newt uit deel twee, Aliens, en moest worden herschreven toen Sigourney Weaver, die aanvankelijk had geweigerd om terug te keren als Ripley, alsnog haar medewerking toezegde. Scenarist Whedon vond het erg lastig om Ripley’s herrijzenis in zijn script te verwerken; bovendien klaagde hij dat regisseur Jeunet zijn script niet serieus nam en had hij bezwaren tegen de keuze van diverse acteurs.

Jeunet bracht voor de productie een heel team persoonlijke medewerkers mee, waaronder de briljante vormgever Pitof, die de leiding kreeg over de visuele effecten. Dankzij Jeunets aparte gevoel voor humor en Pitofs design, werd Alien: Resurrection een even grillige als grimmige zwarte komedie, die qua sfeer tamelijk ver afstaat van de andere films in de reeks. In de eerdere afleveringen, werden de aliens steeds gezien als een bedreiging voor de mensheid, als het absolute kwaad. Als de alien medewerking kreeg, dan was het van een androïde. In Jeunet’s film wordt de androïde echter gespeeld door de lieftallige Wynona Ryder, en zij is het meest vreedzame schepsel uit de hele film. In Jeunets huiveringwekkende universum, is de mens echter zelf de grootste bedreiging. Zo draagt Ripley het nummer 8, ten teken dat zeven mislukte pogingen de huidige kloon zijn voorafgegaan. De scène waarin zij letterlijk oog in oog komt te staan met een mislukte kloon van zichzelf, is van een huiveringwekkende intensiteit die je als kijker de rillingen over de rug jaagt. Het is een van de scènes in de film die cirkelen rond de vraag naar identiteit, een vraag die Jeunet ook in andere films lijkt te fascineren. De vraag keert terug in een latere scène, waarin Ripley wordt geconfronteerd met een gemuteerde alien, die haar als haar moeder ziet.

De moeizame totstandkoming van het script, is voelbaar in het eindproduct. De logica hapert en de handeling doet vaak wat willekeurig aan. Het slot is rommelig en niet erg bevredigend. Maar er is ook een geweldige scène die zich onder water afspeelt, en die tot het allerbeste behoort wat de reeks te bieden heeft. De acteurs zijn uitstekend. Weaver is helemaal met haar rol vergroeid en Perlman en Pinon zijn alleen al vanwege hun eigenaardige uiterlijk perfect op hun plaats in de bizarre, haast surrealistische wereld van Alien: resurrection. De rol van Michael Wincott, een man met een stem als kapotte takelwagen, rammelend, krakend en rochelend, is helaas  te kort.

Alien: Resurrection haalt het niet helemaal bij de eerste twee delen: de film mist de suggestieve spanning van Ridley Scotts  Alien en de verpletterende energie van James Cameron’s Aliens, maar is een fikse stap voorwaarts in vergelijking met David Finchers  Alien 3. Het zou een waardige afsluiting van de reeks zijn geweest, maar naar verluidt worden er voorbereidingen getroffen voor een nieuwe film …