Conan the Barbarian was niet de eerste bioscoopfilm waarin Arnold Schwarzenegger te zien was, maar in eerdere films had hij steeds gestalte gegeven aan bodybuilders en Conan was dus zijn eerste echte rol. Hoewel ... de film en het personage van Conan the Barbarian zijn gebaseerd op de stripverhalen van de Texaanse auteur Robert E. Howard, en Arnie werd natuurlijk niet voor de rol geselecteerd vanwege zijn acteertalent, maar vanwege zijn indrukwekkende spiermassa’s.

Het verhaal begint ergens in het hoge noorden. De vader van de dreumes Conan is een befaamde wapensmid en op een dag wordt het dorp overvallen door een bende bloeddorstige fanaten, die op zoek zijn naar het geheim van het staal. Alle volwassenen worden uitgemoord, de kinderen meegevoerd en als slaven verkocht. Al wat Conan weet van de moordenaars van zijn ouders, is dat zij slangenvereerders zijn: hun standaard wordt bekroond door twee slangenkoppen die elkaar aanstaren. Als volwassene, ontsnapt uit slavernij, en uitgegroeid tot een enorme krachtpatser, sluit hij vriendschap met twee zwervers, de boogschutter Subotai en de vrouwelijke krijger Valeria. Op een gegeven moment wordt het drietal aangeklampt door een wanhopige koning wiens dochter is ontvoerd door Thulsa Doom, de leider van een groep waanzinnige slangenvereerders …

De film speelt zich af in het Hyborese tijdperk (een verwijzing naar boreas, noordelijke wind), een mythisch tijdperk dat door schrijver Howard wordt gesitueerd in de periode vlak na de laatste Ijstijd, zo’n 10.000 jaar voor Christus. Toen was de Bronstijd echter nog niet aangebroken, laat staan de Ijzertijd. Het script telt wel meer anachronismen: het dorp van Conan lijkt het meest op een oud-Germaanse nederzetting, terwijl een door zware muren omgeven stad die door Conan en zijn gezellen wordt bezocht veel wegheeft van een Middeleeuwse Arabische stad. De generaals van Thulsa Doom lijken op Vikingkrijgers, terwijl hijzelf sterk doet denken aan een Ayatollah (de film werd gedraaid in 1982, drie jaar na de Iraanse revolutie, dus de overeenkomsten zijn wellicht niet toevallig).

Het begin van de film, met een jonge Conan die moet toezien hoe zijn familie wordt uitgemoord, lijkt sterk beïnvloed door het genre van de spaghettiwestern (met name het begin van Death rides a Horse). De film is ook  opgenomen in Spanje, op locaties die vaak werden gebruikt voor Italiaanse wildwestfilms. Ook het fort (hier gebruikt om stadsmuren te suggereren) werd ooit voor een western (El Condor) gebouwd. Conan the Barbarian is een allegaartje, de aankleding is erg bont en doet soms wat kitscherig aan. De film is wat onevenwichtig en het script (van John Milius en Oliver Stone !) is wat wijdlopig. Het tempo ligt soms verrassend laag voor een film in dit genre. Toch is de uiteindelijke indruk positief. De actiescènes zijn bloederig en Arnie voldoet goed in deze rol: je kunt hem zo voorstellen als woeste barbaar. Ook zijn medespelers zijn vrij overtuigend, hoewel de meesten van hen geen acteerervaring hadden: Lopez was een surfer, Bergman een stuntvrouw, Thorsen en Columbu body builders (en oude makkers van Arnie).

Er schijnt een remake in de maak te zijn. Tijd dus om het origineel nog eens te bekijken.