Een Chinese krijgsheer is over de zeik wanneer hij erachter komt dat ene Wang hem heeft bestolen van een fortuin. Deze Wang zit in Amerika en dus zijn de represailles voor Wang´s familie in China. Wang´s neef Ho Chian, een kung-fu meester, weet de krijgsheer te overreden om hem in Amerika de schat te laten terugvinden.

In Amerika is dief Dakota onderussen bezig met het kraken van Wang's kluis, enkel om erin foto's te vinden van vier bevallige dames. Bij het opblazen van de kluis vindt Wang de dood en wordt Dakota in de kraag gevat. De laatste wacht de galg. Ho Chian daarentegen weet Dakota te bevrijden, daar deze wellicht meer weet van de schat. De twee worden snel vrienden en gaan samen op avontuur. In hun kielzog volgt echter een religieuze fanaticus en zijn dommekracht, die ook lucht hebben gekregen van de schat...
 

 

Een rolprent die van alles is: Spaghetti western, kung-fu film en komedie. De genres worden soepel gecombineerd, hetgeen veel vertier oplevert. Wanneer je de essentie van de prent echter in twee woorden zou moeten vangen, dan is het mijns inziens buddy movie. Al vrij snel weet je dat de twee hoofdpersonen elkaar geen oor aan zullen naaien, daar ze vrienden zijn. Het werkt, hier althans, aanstekelijk met een duo dat chemie heeft; om er maar eens een cliché uit te gooien.

De dames, waaraan ik reeds memoreerde in de synopsis, hebben allen een deel van de schatkaart als tattoo op hun kont. Wat voor humor dat met zich meebrengt laat zich raden, maar het is veel vermakelijker dan je zou vermoeden.

Qua actie heeft de film geschiet en rake klappen en - trappen in huis. Ook deze component weet te onderhouden en is volop aanwezig.

Al met al is Là dove non batte il sole een film die goed weet te vermaken op een simpele, doch effectieve manier. Het is dan ook een van de beste kung-fu spaghetti westerns, een genremix die met wisselend resultaat de kop opstak in de jaren zeventig.