In de film Wristcutters: A Love Story wordt ons een alternatief leven na de dood voorgeschoteld voor mensen die zelfmoord hebben gepleegd. Zij komen namelijk in een alternatieve werkelijkheid van de aarde terecht, waar enkel mensen die een einde aan hun eigen leven hebben gemaakt zijn. Zo bevindt ook Zia zich in deze wereld nadat hij zijn polsen heeft doorgesneden. Als hij hoor dat ook zijn ex-vriendin zelfmoord heeft gepleegd, besluit hij haar te gaan zoeken. Samen met zijn beste vriend, de Rus Eugene, reist hij door het hiernamaals (lees: Amerika). Al gauw komen ze Mikal tegen, die ze tijdens hun tocht zal vergezellen. Zia ontwikkelt gevoelens voor haar, maar heeft twijfels of ze wel echt zelfmoord heeft gepleegd. Als ze banden blijkt te hebben met de 'People In Charge' raakt hij haar kwijt.
Met het verhaal van Wristcutters: A Love Story is, zoals je kunt lezen, niet al te veel mis. Het biedt een origineel uitgangspunt en voldoende memorabele figuren om een prachtfilm aan op te hangen. Helaas doet regisseur Goran Dukic erg weinig met dit interessante gegeven. De film is vooral een road movie geworden, die niet bijzonder genoeg is om zich van andere films in dat genre te onderscheiden. Het is niet meer dan een lange reis, waarbij er allerlei aparte gebeurtenissen en personen worden ontmoet, zonder een echt boeiende plot te hebben. De bijzondere wereld waarin dit plaats vindt wordt daarbij slechts sporadisch gebruikt als interessant decor om deze ontmoetingen tegen weer te geven.
De Russische reisgenoot van de hoofdrolspeler en de grappen die daaromtrent worden gemaakt zijn dan weer erg melig van aard en lijken gerecyclet uit een film Everything Is Illuminated. Ten slotte ligt het tempo van deze film vaak te laag, wat met zijn korte speelduur eigenlijk onvergeeflijk is. Wristcutters: A Love Story heeft het hart op de goede plaats zitten en had een goede prent kunnen zijn, als er voor een meer gewaagde uitvoering was gekozen. Nu is de uitwerking vooral erg braaf.
