Soldaat Frank Johnson, codenaam: Black Fire, doet zijn ding in Vietnam voor oom Sam. Tijdens een combat situatie delft hij echter het onderspit, hetgeen hem in een ziekenhuis doet belanden. Vanwege dit feit worden verdrongen jeugdherinneringen naar boven gehaald. Frank blijkt geen clichématige blanke gast, maar een ninja te zijn! Na te zijn opgelapt wordt Frank, samen met een maat, overgeplaatst naar een Zuid Amerikaans eiland. Aldaar tiert de corruptie welig, wat zich onder meer uit in illegale wapenhandel door de plaatselijke militaire machthebbers. Frank steekt zijn neus iets te ver in deze zaakjes. Dit geldt evenzo voor een secretaresse die een op handen staande moordaanslag op Frank´s persoon ontdekt. Zij moet dit echter met de dood bekopen, terwijl haar moord in de schoenen van Frank wordt geschoven. Frank wordt opgepakt en met plezier gemarteld door de militairen. Zijn executie is aanstaande, maar Frank wendt zijn herontdekte ninja technieken aan om te ontsnappen. Hij is zwaar over de zeik en kan het bloed van de verantwoordelijke machthebbers wel drinken...

Hier is geen sprake van een standaard oorlogsfilm, maar een die doet denken aan Rambo's avonturen in First Blood. Ook hier heeft een soldaat namelijk een privémissie. Verschillend zijn echter de settings. De film komt goed los na de overplaatsing van de hoofdpersoon, al is ervoor de prent ook goed te trekken. De temporisering in de film is goed, waarbij er plaats is voor een goede karakter uitdieping van Frank Johnson. Er is een aantal ninjutsu flashbacks, met bijbehorende meester, doch dit is slechts achtergrond informatie. Van een ninjafilm is derhalve allerminst sprake. Een aangename verrassing was de ninja vondst echter wel. Normaliter moeten we het in dit soort films toch voornamelijk met kartonnen personages doen; niet dat dat immer vervelend is overigens.

De film biedt een getergde hoofdpersoon met de competenties om het recht effectief in eigen hand te nemen. Dat zijn vijanden wel afgezaagd worden neergezet wekt enkel empathie op voor de missie die de centrale figuur zichzelf oplegt. Hoewel overduidelijk een b film wordt er voor aardig wat vemaak gezorgd. De actie is gewoon goed en overstijgt het gemiddelde in het genre. De overdrijvenis is bij vlagen niet van de lucht en dat mag ik wel. Frank Johnson is über badass en zegt het met geschiet in plaats van kletspraat. De film eindigt abrupt met het uit de lucht schieten van zijn voornaamste tegenstander. Geen achteraf onzin, of wat dan dies meer zij. Black Fire is degelijk, recht toe recht aan, vertier voor degenen die niet vies zijn van b actie. De film is te vinden op verscheidene VHS uitgaves. Dat zijn die dingen die je moet terugspoelen.