Wanneer James Bond een bevallige jongedame redt, ziet haar vader (een grote internationale crimineel) hem als de ideale echtgenoot voor dochterlief. Bond is al twee jaar op zoek naar de schurk Blofeld en hoopt gebruik te kunnen maken van pa's connecties. Bovendien stelt de gangster 007 het lieve sommetje van 1 miljoen Engelse ponden in het vooruitzicht, wanneer Bond met haar trouwt. De keus is snel gemaakt: Bond gaat in op het voorstel.
 

Het spoor leidt naar Zwitserland, alwaar Blofeld met een valse naam op een bergtop zit. Blofeld wil graag bewijs zien dat hij een baron is en dus doet 007 zich voor als een genealoog om in Blofeld's geheime complex te geraken. Eenmaal daar aangekomen ontdekt Bond snel dat de kliniek die Blowfeld er runt een dekmantel is voor boosaardige plannen. De, stuk voor stuk mooie, dames die er behandeld worden, zijn allen het subject van hypnose met als doel de wereldeconomie ernstige schade toe te brengen. Wanneer de dochter in Zwitserland verschijnt om Bond te helpen, wordt deze echt verliefd op haar en dreigt hij zijn carrière als geheim agent aan de wilgen te hangen...
 

 

 

 

Hoewel het begin mijns inziens (qua vermaak) onder de maat is, wordt dit meer dan goed gemaakt in het restant van de film. Enkelvoudig 007 George Lazenby doet het aardig, Diana Rigg is een leuke Bond-girl en Telly Savalas vertolkt Blofeld minstens zo goed als acteur Donald Pleasence, die eerder in de huid kroop van de boef. Bond gaat overigens trouwen in deze film, maar dat is natuurlijk niet de bedoeling van de reeks, dus wordt de Bond-girl vlak na de bruiloft doodgeschoten. Leuk kon ik dit niet noemen. Op dit einde hadden ze wel iets anders op mogen verzinnen.
 

 

Een mooie song van Louis Armstrong trouwens, 'We have all the time in the world'.